„Postawa nauczyciela powinna być zawsze postawą miłości”
                                                                                                 
                                                                                                 M. Montessori

        O zawodzie nauczyciela często się mówi jako o jednym z najpiękniejszych powołań,  o zaszczytnej, a jednocześnie odpowiedzialnej i trudnej funkcji. 
        W tradycyjnych metodach nauczania nauczyciel koncentruje się głównie na planach nauki, programach, wytycznych pracy. W koncepcji Marii Montessori zaś podstawą jest uważna i wnikliwa obserwacja dziecka. Tu nauczyciel, który chce być aktywny i pragnie pomóc wychowankowi, musi nauczyć się cierpliwie czekać na jego „objawienie się”, a więc otworzenie się przed nauczycielem. 
        Nauczyciel zdaniem Montessori ma być dla dziecka „płomieniem je ogarniającym ale nie spalającym”.

                                      NAUCZYCIEL MONTESSORI: 

• Posiada silną osobowość, ma jasny obraz siebie, zna słabe i mocne strony swojego charakteru, umie je zaakceptować.

• Empatyczny, rozumie swoich wychowanków, o życzliwym i pogodnym usposobieniu, głębokiej wiedzy i umiejętnościach metodycznych w pracy dydaktyczno-wychowawczej.

• Osoba nauczyciela integralnie należy do przygotowanego otoczenia, jest zarazem jego twórcą i organizatorem.

• Stwarza miłą i ciepłą atmosferę wokół siebie.

• Rozwija się w kierunku dobra.

• Jest wzorem fachowym i autorytetem osobistym dla dzieci.

• Stwarza dzieciom poczucie bezpieczeństwa i darzy ich zaufaniem.

• Bacznie obserwuje dziecko, dostrzega różnice w rozwoju i traktuje je indywidualnie.

• Jest dobrym obserwatorem i pomocnikiem a nie wykładowcą.

• Nie stwarza dystansów lecz nawiązuje z dziećmi bezpośredni kontakt.

• Zachęca, inspiruje i mobilizuje do pracy, a nie wyręcza dziecko.

• Daje dziecku swobodę by mogło ono wyrażać się w swoim dzałaniu.

• Staje się inicjatorem i pomocnikiem dla dziecka w jego rozwoju i w podejmowanych formach aktywności.

• Podąża za dzieckiem a nie dominuje nad nim.

• Spieszy z pomocą tam gdzie jest potrzebny, aby umożliwić mu maksymalnie radość samodzielnej pracy.
  

• Jest aktywny, kiedy wprowadza dziecko w związki z otoczeniem. Jest pasywny, kiedy relacja ta się już nawiązała.